top of page

Gedver, weer dat innerlijk kind

Foto van schrijver: Jorte
Jorte
16 okt
2 minuten om te lezen

Zodra ik de woorden 'innerlijk kind' hoorde had ik lange tijd een fysieke reactie. Weerstand. Het leek een soort silver bullet te zijn in therapieland. En daarmee was het voor mij gedegradeerd tot cliché.

 

Heb je angst? Omarm je innerlijk kind.

Ben je boos? Geef de woede van je innerlijk kind de ruimte.

Ben je overmand van verdriet? Troost je innerlijk kind.

 

Maar iets wordt natuurlijk alleen een cliché, als er ergens ook een kern van waarheid in zit. Waarschijnlijk zat mijn werkelijke allergie dus niet op het cliché zelf, maar op de wetenschap dat mijn innerlijk kind het behoorlijk te verduren heeft gehad. En mijn overlevingsmechanismen, mijn weerstand, wisten me goed bij deze pijn vandaan te houden.

 

Waar ik pas jaren later achter kwam, na vele malen gewerkt te hebben met mijn innerlijk kind, is dat dit innerlijk kind niet alleen het zielige, angstige, kwetsbare deel van je is. Nee, in dit innerlijk kind zit juist vaak de grootste kracht. De passie. Het vuur. Het plezier. De levenslust.

 

In opstellingen kan je het vaak zo mooi zien. Het kindsdeel van iemand is niet zelden het deel dat straalt. Dat sterk is. Puur. Sprankelt. Een deel wat er niet mocht of kon zijn. Omdat het vuur van de dochter teveel was voor mama, en zij enkel een gehoorzaam meisje kon verdragen. Of omdat papa dacht dat alleen hard werken je bestaansrecht gaf, en een creatieve jongen die met poppen speelt het niet zou overleven in deze wereld.

 

Wanneer iemand weer in contact komt met zo'n innerlijk deel van zichzelf, en de pijn van deze kleine ik durft aan te kijken, gebeurd er vaak iets bijzonders. Ogen gaan weer stralen. Iemand gaat rechter op staan. Kleur komt op de wangen. Er komt zichtbaar leven terug in iemand. Het is een vrij abstract concept dat er leven zit verborgen in een kindsdeel van jezelf, en tegelijkertijd is het een fenomeen dat zichtbaar en voelbaar is voor iedereen die bij een opstelling aanwezig is.

 

En het maakt niet uit hoe oud je bent, liet mijn vader mij onlangs zien. Met zijn 74 jaar sprong hij (met parachute) uit een vliegtuig. Als jongen van 15 was vliegen zijn grote passie. Elke zaterdag fietste hij 35 kilometer heen naar het vliegveld in de buurt en 35 kilometer terug, in de hoop dat het weer goed genoeg was om te kunnen zweefvliegen. Op zijn 74e vroeg mijn zus of hij een keer uit een vliegtuig wou springen. Met parachute. En hij deed het. Op onderstaande foto zie je het effect. Een oude man (sorry pap) met het plezier van een 15 jarige jongen.

 

Ik hoop dat ik ook zo geniet als ik 74 ben, en mijn innerlijk kind naar buiten straalt dwars door alle levensjaren heen.



Oude man maakt parachute sprong en voelt innerlijk kind

Opmerkingen


bottom of page