Wat is craniosacraal therapie? 'Het smelten van een pakje boter.'

De vraag die ik het afgelopen jaar het vaakst kreeg was: 'Wat is craniosacraal therapie precies?' En eerlijk gezegd, ik had geen idee. Ik deed er een opleiding voor maar kon het niet uitleggen.

Opgeleid als biomedisch wetenschapper probeerde ik deze vraag in eerste instantie te beantwoorden vanuit een medisch perspectief. Ik begon te vertellen over het craniosacrale vocht dat de hersenen en de ruggenmerg omgeeft. Hoe dit in een zak, de dura mater, zit en hoe het vocht in deze zak in een heel langzaam ritme uitzet en inkrimpt. Ik vertelde dat wanneer je iemand aanraakt en verstilt, je dit ritme kan voelen. Dit kan doordat het ritme wordt doorgegeven via de fascia, het bindweefsel, in het lichaam.

Er waren twee soorten reacties op dit antwoord.  Óf mensen keken me wazig aan en dachten 'het zal wel'. Of mensen begonnen door te vragen over hoe dat precies zat, en hoe het dan kon dat mensen minder pijn of klachten hadden na een craniosacraal sessie. Of dat klachten soms zelfs helemaal verdwenen. Goede vragen, waar mijn hoofd ook graag het antwoord op wilde weten, maar wanneer ik ze probeerde te beantwoorden merkte ik dat ik met elk antwoord verder afkwam van wat cranio

nu werkelijk is.

Gedurende het afgelopen jaar ontdekte ik dat cranio niet gaat om iets doen, maar dat het gaat om iets te ervaren. Doen door niet te doen. 'Wei Wu Wei' zoals in de Tao staat beschreven. En hoe leg je uit wat je doet als je nagenoeg niets doet? Tot ik ontdekte dat er een andere taal voor nodig was om cranio uit te leggen. Niet de taal van het hoofd, maar de taal van het hart. En wanneer ik vanuit mijn hart spreek is cranio dit:

Tijdens een cranio sessie raak ik aan, en de persoon op de behandeltafel laat zich aanraken. Ik voel mezelf en de persoon op tafel. Ik voel waar de energie stroomt en waar het lichaam vrij is. En ik voel waar de spanning in het lichaam zit, waar het vast zit. Waar de energie stagneert.

Ik raak de spanning aan, verwelkom het en verzacht. En ik blijf. En ik wacht. En ik blijf. Soms stel ik een vraag over hoe het daar voelt en komt er een verhaal los wat het lichaam heeft opgeslagen. Soms zeggen we helemaal niets.

En dan opeens, gaat het stromen. Net als wanneer je je hand op een pakje boter legt, en het ineens op het punt komt dat het gaat smelten. De energie begint te bewegen. Emotie komt vrij. Het lichaam laat los. Vaak volgt er een diepe zucht.

En dan is er weer de stilte. Maar ditmaal is het een ruime stilte, waarin het leven stroomt. Het lichaam zakt in een diepere laag van ontspanning en de adem golft als vanzelf door het lichaam heen. Er is rust en leven tegelijk.

Cranio is iets wat je begrijpt door het te ervaren. Je kan het vergelijken met een prachtige zonsondergang. Je kan het tot in detail feitelijk beschrijven, maar de ervaring is totaal iets anders.