De eerste keer...

Je parkeert je auto, checkt nog snel een keer welk huisnummer het is. 52. Ja het klopt. Je loopt de oprit op langs de auto, spiekt naar binnen door het keukenraam en opent de poort naar de achtertuin. De tuin ziet er hetzelfde uit als op de foto die je had gekregen. Nu ligt er alleen meer speelgoed. Je loopt naar de deur die omcirkelt was op de foto. Ga ik dit echt doen? Wat als het misschien toch niet nodig is? Wat als ik het zelf kan? Is mijn probleem wel echt zo erg? Wat als ik alleen maar kan huilen? Wat als ik haar niet aardig vindt? Wat als ze mij niet aardig vindt? Wat als… Je hart klopt snel en je ademhaling zit hoog. Je denkt aan de weken, misschien wel maanden, die aan dit moment vooraf gingen waarin je overwoog naar een coach te gaan. De tijd die het duurde om een coach te vinden die je een beetje oké leek. En op dit moment weet je eigenlijk nog steeds niet of ik je verder kan helpen. Je doet de deur open en stapt je eerste sessie binnen.

Ik geef je een hand en stel me voor. Ik pak je jas aan en laat je de ruimte in je opnemen. Je gaat zitten en ik vraag wat je wilt drinken. Je kijkt om je heen. Ziet hoe ik drinken inschenk en vraagt jezelf af of ik hetzelfde ben als op de foto's. Ik kom naast je zitten, kijk je aan en zeg: 'Welkom.'

De eerste keer is altijd spannend. Je eerste keer naar school, je eerste keer logeren, je eerste zoen, je eerste werkdag. Je gaat het onbekende in en weet niet precies wat je moet verwachten of wat er van jou verwacht wordt. En zo ook  een eerste coachsessie. Misschien is het wel de spannendste sessie van alle sessies in een traject. Je ontmoet iemand die je (vaak) nog niet kent, en je bent van plan dingen van jezelf te delen waar je nou niet direct heel blij mee bent of trots op bent. Misschien heb je er zelfs nog nooit over gesproken. Die spanning is normaal.

Ook ik ervaar een spanning. Is er een klik? Kan ik je de veilige ruimte bieden die je nodig hebt? Kan ik je iets bieden waar je werkelijk iets aan hebt? Wat in mij zal er worden bewogen met wat jij me zal vertellen? Die spanning maakt me alert, aanwezig. Ik neem informatie in me op met al mijn zintuigen. Informatie die jij me geeft en informatie die ik in mezelf waarneem. Ik adem een keer diep in en uit om alles wat er op dat moment is simpelweg te laten zijn. En pas dan stel ik je de vraag wat je hier brengt.

Jij begint met vertellen. Vaak komen dan de tranen. Of misschien waren die er al voordat je begon met vertellen. Je lichaam heeft spanning opgebouwd en die tranen zijn een manier van ontladen. Je tast af, en merkt dat de tranen welkom zijn. Je vertelt. Af en toe stel ik een vraag. Jij vertelt nog meer. Misschien is het een samenhangend verhaal, en misschien is het simpelweg een stortvloed van opgespaarde gedachten waarvan je zelf niet eens wist dat je ze had. Wanneer het verhaal stilvalt stel ik je voor een oefening te doen. Een experiment aan te gaan.

Ik geef je twee witte vellen papier. Het ene vel staat voor datgene waar je nu in vast zit. Die mag je ergens in de praktijkruimte neerleggen. Het andere vel papier staat voor datgene waar je naar verlangt: rust, lichtheid, je eigen weg volgen, zelfvertrouwen, of wat er dan ook bij je opkomt. En met die ene oefening valt jou verhaal op zijn plek. Is het ineens helder waar je je op dit moment bevindt in je leven, en waar je zo graag heen zou willen.

We ronden af. Ik vraag je wat je graag zou willen als vervolg. Misschien wil je de sessie even laten bezinken, misschien weet je dat het bij deze ene keer zal blijven, misschien maak je gelijk een nieuwe afspraak. Hoe dan ook, je hebt de eerste stap gezet. Je stapt naar buiten en voelt je een stuk lichter dan toen je een uur geleden naar binnen ging.